കാലൊച്ചയോര്തോര്ത്തു
നിമിഷത്തിന് ചിരകിലി
ന്നേകാന്ത പഥിക ഞാന്
വേദന തിന്നു ഞാന്
നില്ക്കവെയരിയാതെ
നീ വരുമെന്നാശിക്കവേ
ആത്മാവിന് നൊമ്പര
മറിയില്ലേ, നീയെന്റെ
അരികിലെക്കൊന്നു
വന്നെതുകില്ലേ.................
എരിയുന്ന തീ പോലെ
യെന്നുളം വേവുന്നു എന്നിട്ടും
നീയതു കാണ്മതില്ലേ.........
സാന്ത്വന വചസ്സുകള്
പരിഭവ ചിന്തുക്കള്
കേട്ടുമടുത്തു കിടപ്പില് തന്നെ
ഇരുളും വെളിച്ചവും
മേല്ക്കുമേല് വന്നു പോയ്
എല്ലാറ്റിനും സാക്ഷിയായ് ഞാന്
കാറ്റോടു ചൊല്ലി
മഴയോട് ചൊല്ലി യെന്
കരളിന്റെ വേദനയാരറിയാന്
മാറോടു ചേര്ത്തു പുനര്ന്നെകില് നീ
സാന്ത്വനമായിരം തന്നു വെങ്കില്
കാത്തു കിടക്കുന്നതത്രമേല് ദുസ്സഹം
കൊണ്ടു പോകനമെന്നെ മരണ മേനി.........
No comments:
Post a Comment